martes, 29 de marzo de 2011

"Una mujer explotada no puede pagar 150 euros por anuncio"


Víctimas de trata, ONG y Policía constatan que detrás de la publicidad de contactos se ocultan redes mafiosas
SUSANA HIDALGO MADRID 23/03/2011 08:30
María todavía se acuerda de cómo algunos de los hombres que acudían a acostarse con ella al club de alterne llevaban en la mano un trocito de periódico con el anuncio de sus servicios sexuales. María no se llama María, pero no quiere decir su verdadero nombre. Ella jamás puso un anuncio en prensa: se prostituyó obligada. Es brasileña, tiene 37 años y es testigo protegida porque su testimonio es fundamental en el juicio contra la red mafiosa que la explotó a ella y a otras mujeres. "Ellos eran los que ponían los anuncios, y también en internet, nos hacían fotos para ello", relata esta víctima.
Durante tres meses, María estuvo encerrada en un puticlub de carretera de una ciudad española de la que nunca supo su nombre. "Me fui de Brasil a España porque una mujer brasileña con la que tenía confianza me dijo que me iba a dar trabajo en casa de una familia española", recuerda ahora esta mujer. Pero al llegar al aeropuerto de Barajas, la mafia la metió en un coche, la trasladó a unos 500 kilómetros de Madrid y allí la explotó sexualmente. "La señora que me había traído desde Brasil me dijo: Ahora eres una puta", explica María, que logró escapar de la mafia un día que pudo robar unas llaves y abrir las puertas del club.
Ahora, esta brasileña está en proceso de conseguir los permisos necesarios para poder quedarse en España. Trabaja como mediadora lingüística en la organización que la acogió tras su huida de los mafiosos: Apramp (Asociación para la Prevención, Reinserción y Atención de la Mujer Prostituida) y está encantada con poder ayudar a otras chicas que están pasando por lo mismo que sufrió ella.
No son voluntarias
Sobre la tesis que manejan los defensores de los anuncios, que consideran que quitarlos es atentar contra la libertad de expresión porque estas mujeres se anuncian de manera voluntaria, María es tajante: "Dentro del club de alterne, las chicas no teníamos dinero, yo tenía una deuda con mis mafiosos que empezó en 3.000 euros y no dejaba de crecer. No podíamos llamar por teléfono, ¿cómo iba a poner un anuncio?".
Rocío Nieto, portavoz de Apramp y con amplia experiencia en la atención a estas mujeres corrobora las palabras de María: "No son ellas las que se anuncian en los medios, detrás de la publicidad está la red. Una prostituta no puede pagar 150 euros al día y por anuncio".
La Policía, tras la desarticulación de varias redes de trata de personas, ha constatado también que detrás de la publicidad que cada día se inserta en los diarios generalistas españoles se encuentran estos capos. Público renunció desde sus orígenes a este tipo de ingresos.
Reacciones al informe
Tras el anuncio el lunes pasado del Consejo de Estado de posicionarse, a través de un informe, en contra de los anuncios de contactos, ayer se sucedieron las reacciones. La ministra de Sanidad, Política Social e Igualdad, Leire Pajín, señaló que establecerá una ronda de contactos tanto con los grupos parlamentarios como los medios de comunicación. "Tiene que abordarse de manera consensuada", señaló.
El informe del Consejo de Estado no es vinculante, por tanto, es el Ejecutivo el que tiene que dar ahora los pasos pertinentes. Si sigue el dictamen del Consejo, que señaló que la autorregulación ha demostrado ser "insuficiente y baldía", tendrá que elaborar una ley nueva, diferente de la normativa que actualmente rige para publicidad.
Precisamente, el grupo parlamentario de ERC-IU-ICV registró ayer una proposición no de ley en la que exige al Gobierno que haga "las modificaciones legislativas necesarias" para eliminar esta publicidad en prensa y televisión. La propuesta, siguiendo las directrices del Consejo de Estado, señala que la normativa debe incluir también el veto a los anuncios de teléfonos eróticos y videoclubes pornográficos.
Las presiones al Ejecutivo para que elabore de una vez esa ley también llegaron desde UGT. "Es falso el debate de la prostitución libremente ejercida, puesto que la gran mayoría de las mujeres que ejercen la prostitución en España lo hacen obligadas por las mafias o los proxenetas", afirmó Mariano Rivero, coordinador de la Agrupación de Periodistas de UGT.
Juventudes Socialistas de España, por su parte, también se mostró a favor del veto a estos anuncios y recordó, una vez más, que el 90% de las mujeres que se prostituyen lo hacen obligadas. La organización de consumidores Facua también respaldó a través de un comunicado su conformidad con la eliminación y la Asociación de Usuarios de la Comunicación afirmó que con la legislación vigente ya se podría prohibir la publicidad de relax.
Pero el informe también cosechó críticas. Si el día que se hizo público manifestaron su disconformidad la asociación de editores o el director de El Mundo, Pedro J. Ramírez, ayer le tocó el turno a la asociación Hetaira. Esta organización, que defiende el derecho de la mujer a prostituirse, tildó el dictamen de "corte abolicionista" y "cargado de moralina". "No se tiene en cuenta que la mayoría de anuncios no pertenecen a mafias organizadas", concluyen desde Hetaira.

Israel prohíbe por ley a los palestinos conmemorar su exilio


El Parlamento aprueba una ley que penaliza la celebración de la 'Nakba' (Catástrofe, en árabe), que conmemora el exilio tras la creación del Estado judío
EFE JERUSALÉN 23/03/2011 10:28 Actualizado:
Refuxiados palestinos, 1948
El Parlamento israelí (Kneset) ha aprobado una ley que penaliza la celebración de la "Nakba" (Catástrofe, en árabe), con que los palestinos conmemoran el exilio y la desposesión que sufrieron tras la creación del Estado judío en 1948.
La Cámara israelí dio esta madrugada su visto bueno, con 37 votos a favor y 25 en contra, a la controvertida "Ley de la Nakba", que determina que se multará a las autoridades locales y cuerpos con financiación pública que organicen eventos para conmemorar esa fecha, informó hoy el servicio de noticias israelí "Ynet".
La nueva legislación, propuesta por el partido de extrema derecha "Israel Nuestro Hogar", también impone penas a los organismos que apoyen la resistencia armada o el racismo contra Israel, o que profanen la bandera o los símbolos nacionales.
Los palestinos conmemoran la "Nakba" el 15 de mayo (fecha de la creación del estado judío) en los territorios ocupados y en las zonas de Israel con mayoría de población árabe con manifestaciones y actos que recuerdan el exilio forzoso de su pueblo y la pérdida de sus hogares y tierras.
Parlamentarios laboristas y de los partidos de izquierdas han criticado la ley al consideran que es antidemocrática y restringe la libertad de pensamiento y de expresión de la población árabe, que supone un veinte por ciento de los ciudadanos israelíes.
La Kneset también aprobó esta madrugada, con 35 votos a favor y 20 en contra, otra polémica ley, que permitirá a pequeñas pueblos y comunidades rechazar a residentes que deseen vivir en ellas por motivos culturales o raciales.
Las comunidades de menos de 400 familias del Negev y la Galilea (sur y norte del país, respectivamente) podrán tener "comités de aceptación" que nieguen el permiso a instalarse en ellas a las personas que, a su entender, no encajen con el tejido social y cultural de la comunidad. Entre los motivos que pueden justificar el rechazo están el que no pretendan establecerse permanentemente en la comunidad, que no tengan medios económicos suficientes o que no encajen en la forma de vida por motivos sociales o culturales. Este tipo de comités existen desde hace décadas en comunidades rurales y poblados religiosos de Israel, pero la nueva ley lo que hace es formalizarlos y facultarlos legalmente.
Los diputados de izquierdas y árabes creen que esta norma se utilizará para impedir a los ciudadanos árabes residir en esas zonas. La Asociación de Derechos Civiles de Israel ya ha anunciado que apelará la nueva norma ante el Tribunal Supremo, al considerar que "establece un mecanismo de segregación étnica entre los ciudadanos israelíes judíos y árabes", algo que consideran inconstitucional, informó el diario "Jerusalem Post" en su versión digital.

Las catedrales del siglo XXI


Entre los seis finalistas del Premio de Arquitectura Mies Van der Rohe, que concede la UE, destacan tres museos
M. JOSÉ DÍAZ DE TUESTA - Madrid - 22/03/2011
Museo Nacional de Arte do s. XXI en Roma
(estudos Zaha Hadid Arquitects)
Son las seis mejores obras de arquitectura de Europa construidas en los dos últimos años. O, por lo menos, están entre las más destacables de las 340 que fueron seleccionadas por un jurado internacional. El Premio Mies Van der Rohe 2011, que concede la UE cada dos años, ha dado a conocer hoy los seis edificios finalistas que optarán al primer premio, dotado con 6.000 euros: El Neues Museum de Berlín, de David Chipperfield, el Teatro Bronks, en Bélgica (MDMA), de Martine de Maeseneer; el Museo Nacional de Arte del siglo XXI (MAXXI), en Roma, de Zaha Hadid; el Concert House Danish Radio Copenhagen, Dinamarca, de Jean Nouvel; el Museo de la Acrópolis, en Atenas, de Bernard Tschumi y el Centro de Rehabilitación Groot Klimmendaal, en Arnhem (Países Bajos), del equipo Architectenbureau Koen van Velsen.
"Todas las obras son de enorme interés", declara Lluis Hortet, director de la Fundación Mies Van del Rohe. "Hay unos más simbólicos que otros, como los museos, que son nuestras catedrales, que se mezclan con otros más funcionales. En todo caso coinciden en que todos los proyectos se han realizado con presupuestos más ajustados que en épocas anteriores", matiza Hortet.
La variedad en estos edificios finalistas se refleja desde una intervención "muy compleja y contemporánea" realizada sobre un proyecto ya antiguo, como en el Museo de Berlín; otra obra ex novo, pero en un contexto único, como es la Acrópolis en Atenas; o en un espacio más abierto y contemporáneo (Maxxi, en Roma); otros, que tiene que atender a cuestiones muy técnicas, como el Auditorio Danish Radio Copenhagen, territorio que su autor, Jean Nouvel, ya transitó con anterioridad en el Auditorio de Lucerna. Esyán, además, dos obras que tiene que ver más con la vertiente social y de equipamientos dentro de un contexto urbano, como es el Teatro Bronks, en Bélgica, y el Centro de Rehabilitación Groot Klimmendaa.
Entre estos seis finalistas de estos prestigiosos premios, ningún proyecto español. Según Hortet no es ningún drama, a pesar de que en anteriores convocatorias siempre sobresalía alguno. "Es normal que unos años destaquen más unas latitudes que otras. Italia, de gran tradición arquitectónica ha tenido muchos años de sequía, mientras que España y Portugal acaparaban todo. Este año no, pero los vaivenes viéndolos en perspectiva son normales", según el director de la Fundación.
Entre los ganadores de otras ediciones figuran el Musac, de León, de Muñón y Mansilla; la Embajada de los Países Bajos en Berlín, de Rem Koolhaas y Ellen van Loon (OMA); el aparcamiento y terminal de Hoenheim Norte, en Francia, de Zaha Hadid o el Kursaal, en San Sebastián, de Rafael Moneo. Habrá que esperar al 20 junio para saber qué edificio será elevado al altar de los Mies Van der Rohe en esta nueva edición.

El 'Schindler' del arte ruso


Un documental narra cómo el esfuerzo de un hombre salvó 40.000 obras de arte de la represión estalinista
NACHO MENESES - Madrid - 22/03/2011
"Encontré estas pinturas enrolladas bajo la cama de ancianas viudas, enterradas bajo montañas de trastos, en esquinas oscuras de estudios de artistas, algunas veces incluso tapando un agujero en el tejado. Terminé con una colección que nadie en la Unión Soviética se atrevería a mostrar". Igor Savitsky, arqueólogo, coleccionista y pintor, podría recibir sin duda el apelativo de Schindler del arte ruso. Cuando, en la década de los 30, el régimen estalinista prohibió toda obra que no estuviera al servicio del "realismo socialista" soviético, un grupo de artistas decidió permanecer fiel a sus ideales a pesar de las amenazas de tortura, cárcel y muerte que pesaban sobre ellos. Una historia cuya improbabilidad invita a ser incrédulo: Savitsky, sin dinero ni ninguna otra ayuda fue capaz de salvar 40.000 obras de arte avant-garde de las fauces del olvido, colocándolas en un museo perdido en mitad del desierto, lejos de Moscú, en Uzbekistán . Hablamos de una de las más extraordinarias colecciones de arte ruso del siglo XX.
"Aunque la colección no contiene ninguna de las figuras principales -Kandinsky, Malevich-, ilustra el ocaso de la vanguardia rusa y cómo los artistas jóvenes cultivaron sus principales tendencias, el constructivismo y el cubofuturismo, tras la revolución de octubre", dice John Bowlt, de la universidad de Carolina del Sur y uno de los principales expertos en la materia.
El desierto del arte prohibido (The desert of forbidden art), de Amanda Pope y Tchavdar Georgiev, es el documental que, presentado en el Cinema Village de Nueva York y el Laemmle Music Hall de Los Ángeles los pasados 11 y 18 de marzo, narra tan extraordinaria aventura. Artistas como Alexander Volkov, Yevgeny Lyssenko, Mikhail Kurzin o Alexander Nikolaev llegaron hasta Uzbekistán huyendo de la censura del Kremlin: los tachados de "antisoviéticos" eran enviados a prisión o a campos de trabajos forzados. Es en condiciones tan precarias donde Savitsky consiguió lo imposible: visitando a artistas proscritos y sus herederos, a menudo dando pagarés a diez años, recuperó y exhibió en su museo de Uzbekistán miles de obras de arte, bajo la mirada de las mismas autoridades soviéticas que las prohibían. A veces, incluso, con la colaboración de alguna de ellas, como señalan Pope y Georgiev: "Savitsky puso en marcha su museo con dinero que proporcionó el político más poderoso de la región (Kalhbek Kamalov), que actuó en contra de la política del Gobierno. Incluso en Moscú hubo cargos del ministerio de Cultura que ayudaron a salvar algunas obras".
Conseguir financiación para el documental, apunta Pope, no fue nada fácil, y tuvieron que llamar a muchas puertas: "Una película así debería costar unos 500.000 dólares (359.000 euros), pero nosotros la hicimos por la mitad, e incluso invertimos nuestro dinero. Pero al final, tras siete años de trabajo, por fin se convirtió en una realidad.
"Es una satisfacción tremenda, pero también estamos preocupados por las noticias provenientes del museo", dice Pope. A finales del año pasado funcionarios uzbekos dieron al museo 48 horas para evacuar uno de los dos edificios del complejo -el original, inaugurado en 1966 por Savitsky-, que espera a ser demolido dentro de un proyecto de renovación urbana en Nukus. Los empleados apenas tuvieron tiempo de amontonar cientos de lienzos en el vecino edificio. Y aunque las autoridades prometieron nuevas instalaciones, nada se ha hecho hasta la fecha, señala David Pearce, presidente de la sociedad Amigos del museo de Nukus. "Formalmente, es responsabilidad del Gobierno local (de Karakalpakistán) y parece haber poca coordinación, e incluso desacuerdo, acerca de cómo proceder y quién ha de pagarlo".
¿Se puede afirmar que las autoridades estén saboteando el museo? Para Pearce no existen pruebas de una "ofensiva oficial", aunque Georgiev tiene pocas dudas: "Mandan comisión tras comisión, hacen continuas auditorias [15 hasta el momento] y les interrogan acerca de sus relaciones con los visitantes extranjeros".
Para Georgiev las razones son, al menos parcialmente, políticas: "Hay muchas nacionalidades diferentes en Uzbekistán, y los soviéticos eran la potencia colonial. Cuando el país se independizó en 1991, buscaron construir su propia identidad nacional, alejada de toda influencia rusa. Y lo hicieron alrededor de su pasado, de las ciudades de la ruta de la seda y de Gengis Kan. Es en este contexto donde una colección de arte con un montón de pintores rusos parece no tener hueco". "Es una visión cerrada, intolerante y sin sentido", se lamenta Pope.
Hasta ahora, la existencia del museo era apenas conocida fuera de los círculos especializados. Después de que en 1998 The New York Times publicara un artículo sobre el museo, éste comenzó a atraer la atención del mundo del arte, sin faltar aquellos que, bolsas de dinero en mano, pretendían sacar tajada y llevarse alguna que otra obra. Pero se toparon con Babanazarova, la directora del museo, que ha dedicado 25 años de su vida a mantener la colección intacta: "Karakalpakistán es un país muy pobre, y el único tesoro que posee ahora es este museo". Los últimos acontecimientos, sin embargo, no apuntan precisamente a un juicio similar por parte de las autoridades uzbecas. "Algunas obras de arte, que valen literalmente millones de dólares, están ahora mismo contra la pared en los pasillos del museo", sostiene Pope. "Y a pesar de su altísimo valor el Gobierno no invierte en su restauración ni mantenimiento". Con un presupuesto anual de 100.000 dólares (70.500 euros), los fondos para dichas tareas son inexistentes.
La solución, sostiene Pearce, pasa necesariamente por abrir sucursales del museo en otras ciudades "como Tashkent, capital de Uzbekistán, o alguna otra del oeste europeo, en Francia, Alemania, Italia, España o el Reino Unido". Una salida que quizá no cuente con el apoyo de Babanazarova. "Para ella, es el trabajo de toda su vida, y considera que mantener la integridad de la colección en Nukus es un compromiso con Igor Savitsky. Su posición es perfectamente entendible, pero es insostenible a largo plazo porque ni Karakalpakistán ni Nukus tienen los medios -financieros o humanos- para mantener y apoyar una colección de arte de esta magnitud sin ayuda exterior".
"La gente se pregunta: '¿Por qué no hacer este museo en Moscú?' Pero solo ahí, en mitad del desierto, donde nadie iría, es justamente donde podía hacerse", afirma Valery Volkov, hijo del artista Alexander Volkov, en la película. Como dice Pope, "cuando nadie quería este arte, aquí fue donde encontró refugio".
Los directores
Amanda Pope:
A lo largo de más de 20 años, la carrera de Amanda Pope como directora, productora, guionista y editora incluye numerosos documentales y programas de defensa social que han recibido numerosos reconocimientos. Su trabajo se ha centrado en la dinámica de la creatividad en las bellas artes, acontecimientos artísticos, diseño urbano, teatro y danza. Su serie Las caras del cambio documentó los reformadores de base y los líderes emergentes en la antigua Unión Soviética. Ha sido miembro, entre otros, del consejo de Mujeres en el Cine de Nueva York, la fundación Mujeres en el cine de Los Ángeles y parte del jurado del Fondo Nacional para las Humanidades. Es profesora asociada de la Escuela de Cine de la Universidad de South Carolina.
Tchavdar Georgiev
Ha producido o editado programas de ficción o documentales para el cine y la televisión. Fue editor del documental Vivimos en público, premio del Gran Jurado en el festival de Sundance, y ha trabajado para National Geographic, ABC, PBS, History Channel, Oprah's OWN Network, Channel 1 Russia y MTV Russia. También ha trabajado en publicidad, realizando anuncios para Honda, Óscar de la Renta y MTV Russia, entre otros.

El profesor gallego de Picasso


Viana do Bolo dedica un museo al pintor y político Severino Tiberio Ávila
MARCOS DOESPIRITUSANTO - Santiago - 22/03/2011
El 6 de abril de 1881 Florentino Cuevillas firmaba en la revista La Ilustración Gallega y Asturiana un artículo en el que celebraba la llegada de la primera locomotora a Ourense. El texto iba acompañado de un grabado que recreaba la entrada en la ciudad de aquella Nosa Señora de ferro, tal y como la cantó Curros Enríquez. La estampa aparecía firmada por Tiberio Ávila, un ex-diputado republicano de Viana do Bolo que, desde su cargo en las Cortes, había impulsado aquel proyecto años antes.
El pintor y político Severino Tiberio Alonso de Ávila es considerado por su biógrafo, el historiador Manuel Carrete, "un filántropo, amante de Galicia y una de las figuras más trascendentales de la diáspora gallega". Nació en Viana do Bolo en 1843 y allí trascurrió su infancia y juventud hasta que se trasladó a Madrid para iniciar estudios de farmacia. Ya en la capital se presenta a un concurso de la Diputación de Ourense y consigue una beca para estudiar pintura en la Academia de San Fernando. Así, comienza a cultivar su vocación verdadera, la pintura, e incluso realiza un retrato del rey Amadeo de Saboya.
Con el advenimiento de la Primera República, Tiberio Ávila regresa a Viana do Bolo e inicia su carrera política. Obtiene un acta de diputado en las Cortes republicanas por la circunscripción de Valdeorras, cargo que ejercerá durante casi un año y desde el que luchará por la modernización de Galicia. Su aportación más controvertida a la política del momento fue la puesta en marcha de la primera campaña para la eliminación de la llamada "fiesta nacional". "La repercusión de su propuesta parlamentaria fue tal que, en las plazas, cuando algún torero lo hacía mal, desde las gradas se le gritaba: "¡Maleta! ¡Si tú no lo haces mejor, llamamos a Don Tiberio!", señala Carrete. Ávila fue víctima de feroces críticas por parte de los amantes del toreo y fue objeto de numerosas caricaturas en la prensa de la época por pintar una colección de cuadros en la que parodiaba lo que llamaba la "fiesta irracional".
Tras la caída de la República, y con la restauración borbónica, Tiberio Ávila consigue una plaza de profesor de Anatomía y Fisiología en la Escuela Superior de Bellas Artes e Industria de Barcelona. Entre sus alumnos figuraba nada más y nada menos que el después ilustre Pablo Picasso. "En la mayor parte de las biografías del pintor aparece la figura de su profesor Don Tiberio de quien, al parecer, guardó un grato recuerdo", afirma Manuel Carrete. Para el historiador, los estudios anatómicos impartidos por Ávila desde la escuela barcelonesa ejercieron influjo en el primer Picasso.
Desde Barcelona la actividad de Tiberio Ávila con respecto a su Galicia natal fue incesante. "Añoraba su tierra y llevaba el nombre de Viana do Bolo por donde iba", declara Carrete. En la capital catalana, contribuye a la creación del Centro Gallego el 7 de abril de 1892. Y en 1917 inicia una campaña para obtener donativos entre la emigración gallega en Cataluña y recauda un millón de pesetas de la época. Su objetivo era dedicar aquel dinero a la modernización de la agricultura de Galicia en el momento de mayor auge del agrarismo. Junto a Benigno García Neira, entonces presidente del Colegio de Veterinarios de Barcelona, inician una serie de estudios para los que cuentan con el veterinario catalán Juan Rof Codina, creador de la Gran Clínica Veterinaria de Lugo, la primera clínica profesional de Galicia. "Entre los tres lograron purificar una especie de vaca propia, la rubia gallega", señala Carrete.
En los años venideros, luchó junto a otros ilustres emigrantes gallegos afincados en la capital catalana por unir Galicia con Barcelona por ferrocarril, con el fin de abrir el mercado catalán al vacuno gallego. También intentó dotar de material a las escuelas laicas de la comarca de Valdeorras mediante el envío de lotes de libros. Fallece en Barcelona en 1932.
Ahora, cuando se cumple año y medio desde que el Ayuntamiento de Barcelona decidiera dedicar un jardín en su nombre en el distrito de Nou Barris, Viana do Bolo se suma a este reconocimiento y ha decidido erigir un museo a su hijo ilustre en la torre medieval de la localidad. En el recinto, recién inaugurado, el visitante podrá contemplar algunos de sus cuadros y grabados, manuscritos procedentes de su biblioteca y objetos personales del pintor y político. Por su parte, el historiador Manuel Carrete, catalán hijo de emigrantes gallegos, sigue investigando para verter luz sobre la vida y obra de Ávila. Está intentando comprobar si un boceto que se conserva en el Museo Picasso de Barcelona del cuadro La Caridad puede ser en realidad del pintor gallego. "El bosquejo coincide casi a la perfección con algunos dibujos de un libro sobre anatomía del profesor Don Tiberio".

mércores, 23 de marzo de 2011

Coartar a autonomía


Un documental analiza a represión que o franquismo impuxo ás mulleres, recluíndoas nas súas casas para afastalas do ámbito do público
MONTSE DOPICO . SANTIAGO
A legalidade, a ideoloxía, a moral, serviron para institucionalizar, durante o franquismo, a represión das mulleres, co obxectivo de afastalas do ámbito do público e recluílas na casa, impedíndolles ter unha vida autónoma. Esta é unha das conclusións que deita o documental Digna Rabia, un traballo dos profesores Ángel Rodríguez Gallardo e María Victoria Martins, en colaboración coa Asociación da Memoria Histórica do 36 de Ponteareas, presentado onte na Universidade de Vigo.
"Levabamos tempo investigando o tema da represión das mulleres. E quixemos saltar ó formato audiovisual. Pensamos que a memoria histórica está moi masculinizada, e ademais queriamos abordar todo o periodo da ditadura, e non só os anos da guerra civil", explicou Rodríguez Gallardo.
Labregas, mariscadoras, republicanas represaliadas, amas de casa, extraperlistas, historiadoras... toman a palabra neste filme. Unhas anónimas, outras máis coñecidas, como a escritora María Xosé Queizán, a sindicalista Lidia Senra, a ex conselleira Manuela López Besteiro, a activista feminista Nanina Santos ou unha das persoas que máis loitaron por regularizar os dereitos das mariscadoras, Pencha Santasmarinas.
"Quixemos facer algo aberto, con mulleres de toda Galicia e de distintas ideoloxías: nacionalistas, socialistas, outras máis achegadas ó PP... A idea é formular unha reflexión tamén sobre a actualidade", indicou Gallardo. "A sociedade foi asimilando a doutrina imposta pola ditadura, de xeito que na Transición se esqueceu a muller, e as mulleres máis concienciadas atopáronse con que nas organizacións de esquerdas seguía instalado o sistema patriarcal, e por iso crearon as súas propias organizacións, soas", matizou María Victoria Martins.
"A mentalidade quedou moi arraigada, e por iso na actualidade pervive" o machismo e a desigualdade, reflexionou. Na primeira parte, o documental repasa a situación desde o golpe de Estado do 36, e como se foi implantando a ideoloxía patriarcal. Na segunda lémbrase a loita pola supervivencia das mulleres: o mundo laboral... "Nos anos 40 ou 50 saíron adiante como puideron. Falamos da economía mergullada, das fábricas que despedían as mulleres cando casaban, do contrabando, do marisqueo, do agro e da situación das mulleres que, coma hoxe, non son propietarias", comentou Martins.
O documental analiza despois a organización das mulleres para defender os seus dereitos xa na última etapa do franquismo. "A muller tíñalle que pedir permiso ó marido para todo. A ideoloxía transmitíaa a Sección Femenina, o servizo social obrigatorio. Cando as mulleres comezaron a organizarse, dicían cousas que estaba moi mal visto dicir. Tiveron que ter unha forza enorme, primeiro de lograr a autoestima necesaria para poder enfrontarse á tradición, a como foran sempre as cousas", salientou.
Digna Rabia utiliza imaxes inéditas do NO-D0 e algunhas outras do CGAI, entre outras procedencias. Apóiase nunha ampla documentación: filmoteca, arquivos de concellos, arquivos privados...
DOCUMENTACIÓN
"Tivemos problemas para acceder ós arquivos. Non che deixan"
"Tivemos problemas para acceder ós arquivos. Por exemplo, os dos cárceres. Dinche que non pasou tempo suficiente. Outro problema é que están os documentos deteriorados, sen catalogar... é o que che din nos fondos de empresas", sinalou María Victoria. As tesmemuñas son directas e indirectas. "Falamos, por exemplo, cunha muller que estivo no cárcere coa súa nai cando tiña só once anos. Ela mesma tivo que recoller o corpo do pai cando o mataron. Falamos tamén de María Gómez, a única alcaldesa galega no 36. As mulleres eran represaliadas polo compromiso dos seus familiares ou polo delas mesmas. Eran detidas e encarceradas en Galicia, e despois enviadas a prisións como a de Saturrarán, no País Vasco", sinalou.

El agua como derecho humano


Una exposición revisa los conflictos relacionados con los recursos hídricos
RAÚL LIMÓN - Sevilla - 21/03/2011
Presa de Chixoy en Guatemala
Se inauguró en Málaga y ha pasado ya por numerosos países. Viene de México y, antes de ir a Francia, la exposición Agua, ríos y pueblos recala en Sevilla hasta el 14 de abril con el fin de concienciar sobre la importancia de un recurso imprescindible, escaso y generador de numerosos conflictos.
Las cifras hacen evidente la relevancia de este recurso. Según Naciones Unidas, 1.100 millones de personas no tienen garantías de acceso al agua potable y 10.000, en su mayoría niños de menos de cinco años, mueren de sed o por la contaminación de lo que beben.
La muestra, abierta en la Casa de la Provincia (antigua sede de la Diputación de Sevilla), intenta reivindicar a través de imágenes, el agua como un derecho humano. El enfoque de todas las fotografías es precisamente el hombre y su relación con este elemento básico, cuya escasez está detrás de los más crueles conflictos o de las situaciones más miserables.
La exposición está dirigida por el economista Pedro Arrojo, premio Goldman de Medio Ambiente, y comisariada por Tove Heiskel. Colaboran la Junta de Andalucía, la Diputación, el Consorcio Provincial de Aguas de Sevilla, Emasesa y la Asociación Española de Operadores Públicos.
Las fotografías, vídeos y textos llaman la atención sobre los impactos ambientales y sociales vinculados al agua, desde el punto de vista de los afectados. También se destacan las movilizaciones ciudadanas y sociales en torno a seis ejes principales: desplazamientos de población por grandes presas, derechos humanos, violencia y agua; catástrofes "no naturales"; degradación de ecosistemas acuáticos y hambre; privatización y derecho humano al agua potable; y victorias y alternativas exitosas.
Paralelamente, se ha previsto una agenda de actos, como conferencias, proyecciones y mesas redondas, para analizar la situación y experiencias internacionales en la gestión del agua.
La exposición Agua, ríos y pueblos se ha concebido como un "homenaje fotográfico" a "quienes luchan por defender los ríos y el acceso al agua potable como un derecho humano". La intención, según los organizadores, es "conmover, concienciar, despertar y comprometer".
La muestra cuenta también con un libro de 370 páginas en el que se muestran las imágenes acompañadas de informes de expertos y escritores sobre el agua y su importancia para vida.

Vinte e cinco anos da revolta das conciencias de Érguete


Carmen Avendaño e Manuel Rivas repasan a historia dun movemento social que empezou hai un cuarto de século, como o das nais da praza de Maio na Arxentina, cun pequeno xesto
MARCOS SUEIRO 20/03/2011 - 20:00 h.
Cúmprense vinte e cinco anos de Érguete. O imperativo tomou a forma dun berro para mobilizar as conciencias e espertar unha sociedade adormecida que parecía non querer ver o que estaba a suceder cun gran número de mozos e mozas enganchados á heroína. A situación de permisividade na que vivían os narcos, os causantes, e o desastre emocional e social no que estaban sumidas as vítimas e as súas familias foi o detonante para que unha maquinaria de resistencia, loita e denuncia se puxese en marcha.
Carmen Avendaño liderou e lidera na actualidade esta organización que naceu coa vocación de soporte e coa finalidade de denunciar o que estaba a suceder para logo conseguir a axuda e a implicación necesarias. Define Avendaño o transcorrer destes anos, e o propio xurdimento do fenómeno Érguete, como “unha rebelión da sociedade que mantén as conciencias abertas ante unha auténtica lacra social”. A propia Carmen, xunto con outras mulleres e nais, e profesionais do centro Cedro, foi a pioneira e a fundadora dunha asociación que hoxe ten corpo e vigor e segue a loitar contra a droga “porque isto non ten fin”.
Este carácter revulsivo e mobilizador tamén é reivindicado polo xornalista e escritor Manuel Rivas, que compara os vinte e cinco anos de Érguete, “salvando as distancias”, co que ocorreu na Arxentina coas nais e as avoas da praza de Maio: “Todo comezou con dez ou doce para acabar movendo a toda a sociedade”. O escritor que traballou daquela como xornalista na investigación do fenómeno observa dende a distancia que dá o paso do tempo que “a irrupción de Érguete supuxo un xiro copernicano que lle plantou cara ao que ameazaba con converterse nun poder oculto”. Rivas abunda na súa explicación para asegurar que “este movemento social veu a demostrar que a sociedade estaba viva porque unha sociedade está viva cando é capaz de xerar antídotos de autodefensa”.
Nesta misma liña, Avendaño apoia o razoamento e sostén que “non había outra solución que a unión”, para logo confesar que de non producirse esta rebelión “non saberíamos o que tería pasado”. “Todo estaba ben visto socialmente, facíanse constantes exhibicións de poder e os poderes públicos non interviñan mentres que aos mozos e as mozas enfermos lles chamaban ionquis dun xeito despectivo e ninguén os miraba á cara”, aclara. De aí o berro unánime que resoou nas vilas e cidades e a posterior visibilización da repugnancia que producía “o deixar facer, o deixar pasar”. Este alarido constante e sostido no tempo levaba asociado, segundo Carmen Avendaño, varias intencións concretadas en forma de pregunta. Por qué está a ocorrer isto? Saben vostedes os medios cos que contamos? Tamén había esixencias: mellora no trato policial, dereito á presunción de inocencia, trato digno aos enfermos e as súas familias e por suposto un castigo para os culpables.
Nesa loita había que dar cos autores ou coautores do crime no sentido máis amplo dos tres suxeitos que poden ter responsabilidade criminal: autores, cómplices e encubridores. Manuel Rivas recorda como chegou a falar con narcos fóra de Galicia: “Eu cheguei a entrevistar a unhas persoas fuxidas a Portugal, sufrín as súas ameazas, pero lembro como negaban case todos a súa responsabilidade e a súa vinculación coa droga. Había de todo, dende unha persoa que era mestre a un piloto de planeadora, tamén algún empresario”. Non obstante, para Rivas “o importante ou o máis grave foron as complicidades que podía haber e refírome ao ámbito político, xudicial que deberían preocuparse para impedir isto”. “Houbo, pode ser, tipos metidos no asunto con aspiracións políticas, houbo tamén xente que deixaba facer e outros que se xogaron o posto e xamais o aceptaron e sobre todo hai moitas cousas que non coñecemos como o que ten que ver co financiamento das campañas electorais”, aclara.
No outro lado, na beirarrúa de en fronte estaban os enganchados que consumían “porque o produto estaba á volta da esquina ou porque lles pagaban en especie”, como di Carmen Avendaño. A nai e tamén vítima reivindícaos e recoñécelles un mérito: “A mocidade dos anos 80-85 foron ratas de laboratorio e todos aprendemos deles”.
E con estes vimbios comezou o seu labor. Non perdendo a perspectiva e ocupando as rúas e petando nas portas dos despachos. Non se trataba tanto de visibilizar o problema, “porque todos sabíamos o que era”, argumenta Avendaño, senón de encetar un melón que ninguén se atrevía a abrir. Conta a fundadora de Érguete que “as familias se avergonzaban de ter un membro drogadicto na casa, escondíano como se fose unha deshonra ou un descrédito e iso tiña que cambiar”. Érguete propiciou o contacto, a relación, e nas reunións “falaban unhas coas outras, compartían a súa experiencia e tamén a súa dor, e así parece que os males son menos males porque un necesita compartir”.
As follas dos distintos xornais do país son testemuñas de como o movemento adquiriu unha forza imparable que contaba cada vez con máis adhesións, e estas manifestacións de solidariedade e compromiso transformáronse nunha acción social que se proxectaba na denuncia, na presenza nos xuízos contra os narcotraficantes, nas manifestacións nas portas das súas grandes casas e tamén na axuda ás familias e os enfermos. Érguete e os seus traballadores comezaron a actuar nas prisións, nas propias unidades familiares e proporcionar talleres para superar as adiccións e soportar de mellor xeito as adversidades.
Aínda que hoxe en día está o problema localizado segue a ver idas e voltas de como chegou todo tan lonxe. Quizais cómpre, como Carmen Avendaño, entoar o mea culpa –“Fallamos todos e todas”– para determinar as responsabilidades individuais e colectivas, pero hai quen tamén procura unha explicación histórica. Manuel Rivas fai a súa propia reflexión: “Poderíamos facer unha historia do noso país facendo relato do seu lado oculto porque existe unha identidade delictiva que nos permite contar a súa historia”. Porén o escritor entende que non se pode establecer unha comparativa do contrabando de subsistencia que “en Galicia houbo con intensidade” co fenómeno do narcotráfico. “O mar, o noso litoral, a xeografía política son circunstancias que historicamente posibilitaron que houbese contrabando e fosemos refuxio de piratas e corsarios”, di Rivas para matizar que “trocar café por tabaco ou zapatos por bacallau non é pecado“. Non obstante, o fenómeno é substancialmente diferente coa chamada internacionalización que comeza con wolframio durante a II Guerra Mundial: “O réxime franquista vendíallelo aos nazis e os aliados mercábano para tiralo e había xente que se enriquecía”.
O seguinte paso xa sería o mundo do narcotráfico que Rivas define claramente como “uns delincuentes que tratan de subtraer á fiscalidade pública as súas ganancias á marxe de que xeran un problema grave e serio de saúde”. Estes tres estadios tamén son recoñecidos pola fundadora de Érguete, Carmen Avendaño, quen entende que o contrabando e as formas de burlar a legalidade son unha sucesión ininterrompida de feitos que ao final fixeron moito dano no corpo social e ségueno a facer.
A presenza da droga na sociedade é constante, de aí que trala loita comezada nos anos 80 a Asociación Érguete continúe traballando e a súa iniciadora confese: “Hoxe síntome ben e outras veces non tan ben, porque me gustaría que a situación estivese máis controlada, aínda que hai máis recursos para controlar unha situación parecida”. Porén, o consumo de substancias como a cocaína e outro tipo de estupefacientes significa, para Carmen Avendaño, que a situación está lonxe de ser a óptima e cómpre mellorar a información para evitar que a mocidade volva sucumbir ante propostas ruinosas. Tamén para Manuel Rivas hoxe podemos falar dunha situación máis contida, “porque houbo ese vento que moveu as conciencias en Galicia e inmunizounos contra a indiferenza”.
Sexa cal sexa a situación actual os membros e os socios de Érguete continúan a traballar como cando comezaron hai 25 anos. Na actualidade son corenta traballadores e traballadoras ás que se dedican a recuperar os que están enganchados e dende 1999 teñen un novo instrumento que se encarga da súa inserción sociolaboral, a Fundación Érguete. O seu ámbito de aplicación é a nivel galego pero tamén se realizan intervencións a nivel estatal e internacional. Neste momento están insertos nun período de revisión dos obxectivos, xa que a pesar de conseguir superar obstáculos importantes, quedan outros como a consolidación de novos proxectos, a investigación das consecuencias sociais de novas substancias, a busca da sensibilización familiar e social na prevención e inserción.
Coa Fundación complétase o piar da inserción. Seguindo o labor iniciado hai 25 anos propoñen novos programas como a asistencia a persoas en situación de emerxencia social, a formación prelaboral e ocupacional, a orientación e asesoramento laboral e profesional, a consolidación dun espazo gratuíto de acceso ás novas tecnoloxías, a presenza nos centros penitenciarios galegos, os programas dirixidos a persoas privadas de liberdade ou en 3º grao e liberdade provisional ou accións dirixidas a persoas emigrantes, retornadas e inmigrantes.
Todos estes anos de loita recoñecida e pública fan da Asociación Érguete un referente. Boa mostra diso é o documental realizado en 2005 titulado Nin tolas, nin terroristas ou a película Heroína dirixida por Gerardo Herrero e baseada na vida de Carmen Avendaño e das nais da asociación Érguete, ou as numerosas homenaxes recibidas por parte da sociedade, como dos poderes públicos que logo se concretaron en convenios de colaboración e axuda.
Esta permanente alerta é ben recibida por Manuel Rivas, admirador confeso da loita das nais organizadas contra a droga. O escritor refírese a Érguete “como a conciencia que está esperta, que non se pode anestesiar porque non sabemos o que pode pasar. Nun contexto de crise pode darse doutro xeito ou mesmo poden rexurdir bandas mafiosas”.

La madre de todos los timos


El viernes podrá verse en las salas cómo se cocinó el 'crash' de 2008. El director del documental 'Inside Job', ganador del Oscar, puso contra las cuerdas a los responsables del "fraude financiero masivo"
CARLOS PRIETO MADRID 21/03/2011
Ejercicio de agudeza financiera. ¿Qué cara puso Frederic Mishkin prestigioso economista, profesor de la Escuela de Negocios de Columbia, exmiembro del Consejo de la Reserva Federal (2006/2008) y uno de los protagonistas estelares de Inside Job cuando se enteró de que el filme había ganado el Oscar al mejor documental? A) Cara de estupor. B) Cara de horror. C) Cara de corderito degollado. Sin duda, cualquiera de las tres, pero viendo las imágenes de la película de Charles Ferguson sobre el crash financiero de 2008, que se estrena el viernes en España, podríamos decantarnos por la opción C.
O al menos esa es la cara que se le queda a Mishkin en algunas de las escenas más memorables de Inside Job. O el rostro desencajado de un hombre que ve cómo lo que parecía una entrevista televisiva de guante blanco sobre la crisis económica se acabó convirtiendo en una visita al matadero, con Ferguson en el papel de entrevistador/matarife dispuesto a despedazar con sus preguntas a los peces gordos vinculados a la hecatombe financiera.
"Discúlpenme, pero debo arrancar señalando que tres años después de que estallara nuestra horrible crisis causada por el fraude financiero masivo, ni un solo ejecutivo ha sido encarcelado, y eso está mal", espetó Ferguson tras subir a la platea a recoger su Oscar el pasado 28 de febrero. Si Mishkin oyó estas palabras, debió tomárselo como algo personal. Porque la tortura a la que le somete Ferguson en Inside Job es de antología.
Durante la entrevista, Ferguson le recuerda a Mishkin que en 2006 escribió un informe llamado Estabilidad financiera en Islandia, una loa a las virtudes del robusto sistema financiero del país. Mishkin cobró 100.000 dólares de la Cámara de Comercio de Islandia por su trabajo. Uno de los muchos casos de confluencia de intereses entre finanzas y política denunciados por Ferguson en el filme, aunque especialmente reseñable por su doble giro tragicómico final. Meses después de que Mishkin escribiera su informe, Islandia colapsó a causa de la voracidad especulativa de su sistema financiero. Y Mishkin, ni corto ni perezoso, cogió el bote de típex e introdujo un ligerísimo cambio en una palabra de su currículum: donde dije Estabilidad financiera en Islandia ahora digo Inestabilidad financiera en Islandia. Sí, suena a chiste, pero es real.
Ferguson destapa la travesura en Inside Job ante las estupefactas narices de Mishkin, que dice "no recordar" haber modificado ese dato en su currículum. En efecto, en el mundo de las finanzas globalizadas todo vale.
Comuna neoliberal
Pero Mishkin es sólo uno de los muchos peces gordos que pasan por el diván de Ferguson que, al contrario que Michael Moore, no aparece en una sola imagen del documental. Las entrevistas son la base de un filme que cuenta cómo la ideología de los gigantes del sector financiero (Lehman Brothers, AIG, Merrill Lynch) se infiltró en todos los ámbitos del sistema económico estadounidense, de las administraciones políticas (demócratas y republicanas) a los agentes reguladores, de la academia (departamentos de Economía de universidades como Harvard y Columbia) a las agencias de calificación.
¿El resultado del contubernio? Una gran comuna neoliberal en la que todos se acostaban con todos, nadie pedía cuentas a nadie y había un fiestón monetario cada día.Hasta que todo saltó por los aires... Ferguson describe así la juerga: "El fraude a gran escala tomó el corazón del sistema financiero debido a una combinación de desregulación y dimisión de los responsables de hacer cumplir la ley".
El documental acusa a Robert Rubin vicepresidente de Goldman Sachs (1987/1990), secretario del Tesoro con Clinton (1995/1999) y director del gigante financiero Citigroup la pasada década, Alan Greenspan presidente de la Reserva Federal con Reagan, Bush, Clinton y Bush Jr. y Lawrence Summers secretario del Tesoro con Clinton (1999/2001), presidente de la Universidad de Harvard (2001/2006) y principal asesor económico de Obama hasta septiembre de 2010 de estar a las órdenes del lobby de la banca de inversión cuando ocupaban cargos públicos.
Inside Job explica cómo frenaron la regulación del mercado de derivados, uno de los productos financieros especulativos que contaminaron los mercados antes del crash. O cómo, en 1999, Summers se dejó convencer por Citigroup (con Rubin en nómina) y Goldman Sachs (dirigida por Henry Paulson, futuro secretario del Tesoro con Bush Jr.) para tumbar restricciones vigentes desde la gran depresión: Summers revocó la ley Glass-Steagall, de 1933, que prohibía a los bancos comerciales jugar a ser bancos de inversión, como explica el actor Matt Damon, que prestó su voz al filme.
El documental también reparte de lo lindo a Henry Paulson, antiguo presidente de Goldman Sachs. Era el gerente mejor pagado de Wall Street, cuando George Bush Jr. le nombró Secretario del Tesoro a mediados de 2006. Su sueldo en la Administración pública pasó a ser drásticamente más bajo. Pero no se apuren: Paulson se llevó 50 millones de dólares al cambiar de trabajo (al pasar al Gobierno, tuvo que vender sus acciones de Goldman, operación libre de impuestos gracias a una ley aprobada por Bush). En cualquier caso, el hombre vendió a tiempo: la empresa rozó la quiebra en 2008.
Trileros en la zona
El nombre de Paulson se asocia también al timo de las célebres hipotecas subprime. En abril de 2010, Goldman Sachs fue acusada de fraude por la Comisión del Mercado de Valores de EEUU por sus maniobras previas al crash financiero. La estafa consistía en cobrar dinero de los especuladores a cambio de colocar a sus clientes hipotecas subprime cuando Goldman ya sabía que este producto financiero no valía un duro debido al estallido de la burbuja inmobiliaria. "Estos valores son una mierda", escribió un vendedor de Goldman en un mail cómico enviado a un compañero en esa época. Hablando en plata: la empresa estaba vendiendo mierda a sabiendas. Y aún hay más: "Goldman empezó a apostar en el mercado contra estos productos mientras los vendía a sus clientes como inversión", se cuenta en el documental. Es decir, cuando el producto perdía valor, Goldman ganaba dinero. Mientras, el cliente al que le había colocado el engendro financiero, lo perdía todo. Chorizos, trileros, mangantes... pueden llamarlos como ustedes quieran.
Inside Job recuerda también que las agencias de calificación dieron su nota más alta (AAA) a las hipotecas subprime meses antes de que se convirtieran en basura. Una práctica, al parecer, habitual: en febrero de 2007 habían premiaron a la banca islandesa con otra triple A... Sí, fallan más que una escopeta de feria, pero es que, si hacemos caso al filme, se trata de fallos muy lucrativos...
Conclusión: Inside Job es la historia de un crimen perfecto. El Estado rescató con dinero público a las empresas corruptas. Los responsables del fraude no fueron a chirona, regresaron a casa con los bolsillos llenos y hasta se recolocaron en el Gobierno. Inside Job viene a hacer un poco de justicia poética, porque de la otra, nada de nada.

¿Tentaron os servizos secretos británicos asasinar a Lenin?


Cincuenta cidades participan nunha xornada de protesta para esixiren unha nova constitución, máis xustiza social e menos corrupción ·· Súmase ás protestas a USFP, un dos partidos da coalición de goberno
Poster de Lenin
Novos documentos coñecidos nas últimas datas parecen contradicir o que a Historia oficial mantivo durante un século: que os servizos secretos británicos non tiveron nada que ver no intento de asasinato de Lenin en 1918.
Os documentos foron difundidos agora pola canle pública británica BBC e arroxan nova luz sobre o que durante décadas se coñeceu como "a conspiración Lockhart", que foi obxecto de numerosas teorías, estudos, libros e ata películas de cine. Os feitos remóntanse a principios de 1918, nos momentos finais da I Guerra Mundial, cando o novo Goberno bolxevique ruso negociaba un acordo de paz con Alemaña para conseguir que os seus soldados volvesen a casa, un acordo que preocupaba en Londres. O Goberno británico temía que unha inminente retirada das tropas rusas permitise a Alemaña, que aínda estaba loitando en dúas frontes, reforzar os seus defensas na fronte occidental.Para evitalo, e para conseguir que Rusia volvese ao lado dos aliados, os británicos enviaron a Moscova a Robert Bruce Lockhart, un diplomático escocés de 30 anos coñecido pola súa afección ó bo viño, ás mulleres e ós deportes, que se converteu a partir dese momento no representante da coroa na capital rusa. Londres non se deu por vencido, e de acordo coas novas evidencias coñecidas agora, decidiu que a alternativa era derrocar o Goberno bolxevique e substituílo por outro que estivese disposto a volver declarar a guerra a Alemaña. Neste sentido, os documentos demostran que en xuño Lockhart pediu diñeiro a Londres para poder financiar as actividades de varias organizacións antisoviéticas, e que o Foreign Office recomendou ao Departamento do Tesouro que aprobase esa partida.
De feito, a finais de maio os británicos decidiron enviar unha pequena forza militar a Arjánguelsk, no norte de Rusia, baixo o pretexto de previr que toneladas de equipamento militar británico, facilitado ós rusos, caese en mans alemás. Non chegou a prosperar, pero o auténtico obxectivo era que unha forza de 5.000 soldados británicos unísese ós 20.000 militares letóns que compuñan a garda do Kremlin, que Londres consideraba que podería rebelarse en contra dos bolxeviques. Foi o 30 de agosto de 1918 cando unha muller, a militante social-revolucionaria Fani Yefímovna Kaplán disparou contra Vladímir Ilich Uliánov Lenin, o fundador do Estado soviético, que resultou ferido de gravidade con dous impactos de bala, pero sobreviviu. A Cheká (antecesora do KGB) detivo horas despois a Lockhart, que foi interrogado no Kremlin e que, segundo os documentos da policía secreta soviética, confesou que formaba parte dunha conspiración para asasinar a Lenin e derrocar os bolxeviques. Pero a principios de outubro de 1918, Lockhart foi posto en liberdade. Nas súas Memorias dun Axente Británico escritas na década de 1930, Lockhart asegurou que non tivo nada que ver no intento de asasinato do líder soviético, pero nunha carta desvelada agora pola BBC o seu fillo dixo que o seu pai non contou toda a verdade. O profesor que atopou esta carta en arquivos estadounidenses, Robert Service, cre que o único xeito de aclarar definitivamente este episodio histórico é ter pleno acceso ós arquivos, pero máis de 90 anos despois Londres aínda o considera "secreto de Estado".

martes, 22 de marzo de 2011

O soldo baixa á metade cando quen o cobra é un estranxeiro


"Non estamos ante unha migración temporal, senón en presenza de persoas que teñen vocación de formar parte desta sociedade", di UXT
O salario medio dos traballadores estranxeiros residentes en España é de 10.526 euros anuais fronte ós 20.069 euros que cobran os espa- ñois de media, segundo un informe de UXT sobre a situación da poboación traballadora estranxeira en España. O estudo, dado a coñecer con motivo da celebración mañá do Día internacional para a eliminación da discriminación racial, conclúe que a crise económica afectou a todos os cidadáns españois, pero a perda de afiliación á Seguridade Social é maior entre os estranxeiros. Segundo os datos de UXT, os homes estranxeiros cobran unha media de 11.330 euros ó ano, mentres que os españois gañan 22.747 euros.
No caso das mulleres, o salario medio anual das estranxeiras sitúase en 9.193 euros anuais, en tanto que as españolas cobran 16.778, segundo os datos do sindicato.
Entre os estranxeiros non comunitarios, máis do 60% son residentes de longa duración, polo que UXT considera que "non estamos ante unha migración temporal, senón en presenza de persoas que teñen vocación de permanecer en España e que forman parte desta sociedade". O sindicato defende que a poboación española de nacionalidade estranxeira teña os mesmos dereitos e obrigacións, e, neste sentido, critica os que queren facer electoralismo coa inmigración e o chamado contrato de integración. Así, confía en que o anteproxecto de Lei de igualdade de trato e non discriminación "reconduza as prácticas discriminatorias e, nalgúns casos racistas, estendidas na sociedade".
Concéntranse en construción hostalería e agricultura
Os traballadores estranxeiros concéntranse principalmente nas actividades da construción, hostalería, agricultura e servizo doméstico. O sindicato asegura que non houbo tensións laborais ó non haber "competición intensa" polos mesmos postos de traballo que os españois.
O informe destaca que a capacidade de aforro dos inmigrantes en España foi moi limitada durante o período de bonanza económica, debido ás débedas contraídas pola viaxe e ó envío de remesas ós seus países de orixe, entre outras causas. A temporalidade nos contratos dos estranxeiros, segundo UXT, limitou o acceso destes ás indemnizacións por despedimento e ás prestacións por desemprego. Así mesmo, UXT considera que resulta máis factible a mobilidade dos traballadores estranxeiros dentro de España a que emigren a outros países ou que volvan ós seus lugares de orixe.
O sindicato augura que a chegada de inmigrantes se manterá aínda que as políticas de inmigración se fagan máis restritivas.
Pola súa parte, e con motivo do día contra a discriminación racial, a asociación SOS Racismo alertou onte sobre o recorte de dereitos en todos os ámbitos sociais, políticos e lexislativos e das "moi graves consecuencias" que pode levar. Afirmouno a través dun manifesto que leron unha das asociadas e un inmigrante angoleño nunha concentración que tivo lugar na Praza Maior de Madrid, onte, domingo.
A asociación resaltou no manifesto que nun contexto de crise económica como o actual, a "utilización interesada da mensaxe do medo e da inseguridade está facendo que a cidadanía sexa cada vez máis pasiva" ante o que considera un recorte sen precedentes dos dereitos sociais e as liberdades.
"Impide o progreso", avisa Zerolo
O secretario de Movementos Sociais e Relacións coa ONG, Pedro Zerolo, sinalou que "a discriminación racial é unha negación dos dereitos humanos" que "impide o progreso social e económico do país", polo que lle pide á sociedade que se comprometa" coa súa erradicación. Así, a través dun manifesto, asegurou que o PSOE seguirá traballando "para que ningunha persoa sexa discriminada". No texto afirma que "o racismo debe desaparecer de calquera sociedade e a cidadanía debe rexeitar os discursos racistas que só buscan rédito electoral á conta de inocular o medo".
Redadas e centros de internamento
SOS Racismo fixo referencia aos once Centros de Internamento de Estranxeiros, nos que, segundo recolle o manifesto, se reteñen persoas que non cometeron ningún delito, privadas dos seus dereitos fundamentais, "só por careceren dun permiso de residencia".
Tamén SOS Racismo denunciou os "controis de identidade selectivos", que ó seu xuízo realizan as forzas de seguridade, e que están baseados en "criterios étnicos": "as tristemente celebres redadas". "Nas estacións do Metro, de proximidade e agora ata nos centros de Cáritas, nas rúas e prazas, a Policía identifica a persoas que non cometeron ningún delito pero, polos seus aspectos, cor ou indumentaria, son sospeitosos de ser estranxeiros sen papeis", subliñou un voceiro da asociación, que presentará mañá un manifesto no que instará aos partidos políticos, de cara ás eleccións municipais e autonómicas do 22 de maio, para non sumarse aos discursos xenófobos e racistas porque son moi perigosos.